Thursday, March 22, 2012

ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ


Ανασκόπηση των δύο τραγουδιών από το άλμπουμ "Θα Είμαι Εδώ", Νίκος Οικονομόπουλος, 2012, ΕΜΙ (Ελλάδα).

Έχουν περάσει μερικοί μόνο μήνες από την κυκλοφορία του διπλά πλατινένιου άλμπουμ του Νίκου Οικονομόπουλου με τίτλο "Θα Είμαι Εδώ". Είναι προφανές, ότι τα πιο αξιόλογα και αυθεντικά κομμάτια αυτού του CD φοβίζουν ορισμένους με τις καινοτομίες τους και, ως εκ τούτου, δεν παίζονται σχεδόν καθόλου στο ραδιόφωνο, παρόλο που αυτά τα τραγούδια έχουν κερδίσει την αγάπη των ακροατών στο διαδίκτυο και στις ζωντανές εμφανίσεις αυτού του εξαιρετικού καλλιτέχνη.

Για παράδειγμα, δύο τραγούδια σε στίχους της Ελένης Γιαννατσούλια και μουσική του Γιώργου Σαμπάνη (# 2 "Θα είμαι εδώ" και # 8 "Πού θα με πας") είναι πραγματικά τα στολίδια του άλμπουμ και εάν αυτός ο δίσκος κυκλοφορούσε στην Αγγλία ή στην Γερμανία, αυτά τα δύο κομμάτια θα είχαν κορυφαία θέση στις ραδιοφωνικές εκπομπές. Αυτό θα συνέβαινε, επειδή στις μέρες μας υπάρχουν ορισμένα κριτήρια στην Ευρώπη για τη μουσική που απευθύνεται στο ευρύ κοινό: τα τραγούδια πρέπει να ταιριάζουν με την επιλεγμένη μορφή, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να προστίθενται νέα και καινοτόμα χαρακτηριστικά στο είδος που εκπροσωπούν. Ας δούμε την εντυπωσιακή επιτυχία της Adele: είναι η πρωτοτυπία και η απλότητά της, τα χαρακτηριστικά που την ανέδειξαν.

Όσον αφορά το Νίκο Οικονομόπουλο, έχουμε ήδη μιλήσει για τη μοναδική ομορφιά της φωνής του και το ασυνήθιστο -για έναν λαϊκό τραγουδιστή- στυλ του.

Τώρα ήρθε η ώρα να πούμε ότι αυτά τα δύο τραγούδια είναι καινοτόμα, αναπτύσσουν το λαϊκό στυλ και προχωρούν πέρα από ό,τι ήταν καθορισμένο από τα παραδοσιακά πλαίσια.


Το λαϊκό είδος φτάνει με αυτά το επίπεδο της Πανευρωπαϊκής τάσης.
Τα τραγούδια αυτά είναι κάτι ποιοτικά νέο στο μουσικό στυλ της εθνικής μουσικής γενικότερα.
Ας δούμε, καταρχάς, το τραγούδι "Θα είμαι εδώ". Αυτό το ζεϊμπέκικο υπερβαίνει την παράδοση. Η εισαγωγή εδώ είναι πολύ σύντομη, δεν έχει μεγάλη διάρκεια με σόλο μπουζούκι, όπως συμβαίνει συνήθως. Η φωνή του τραγουδιστή μπαίνει ξαφνικά με μια ψηλή νότα, προσελκύοντας την προσοχή των ακροατών και φέρει μια οργανική λειτουργία, που αντιπροσωπεύει το στυλ από μόνη της. Γενικότερα, η ενορχήστρωση αυτού του κομματιού είναι πιο ελαφριά από ό,τι αναμένεται από ένα ζεϊμπέκικο, αλλά, ταυτόχρονα, τα ρεφραίν εδώ φθάνουν το επίπεδο της συμφωνικής ανάπτυξης. Οι στίχοι του τραγουδιού συνδυάζουν φιλοσοφικές γενικεύσεις και απροσδόκητα εντυπωσιακές προσωπικές στιγμές με εικόνες αντίθεσης και ανατροπές, κάτι που είναι χαρακτηριστικό της ποίησης της Ελένης Γιαννατσούλια.



Το δεύτερο κομμάτι των ίδιων δημιουργών, "Πού θα με πας", μπορεί να αποδοθεί ως εθνική μπαλάντα. 'Εχει χαρακτηριστικά του ελληνικού τραγουδιού συνδυασμένα με την ευρωπαϊκή παράδοση. Η πολυφωνική οργανική εισαγωγή με το ποιμενικό φλάουτο είναι γραμμένη στο πνεύμα της Αναγέννησης. Αυτό ταιριάζει ιδανικά με την εξαιρετική ανάμειξη των εικόνων και των συμβόλων, συμπληρώνοντας τους στίχους. Το εύρος της αναπνοής στη μελωδία αυτού του τραγουδιού είναι μοναδικό και απαιτεί έναν εξίσου μοναδικό καλλιτέχνη, που είναι ο Νίκος.

Και τα δύο αυτά τραγούδια χρειάζονται ένα μεγάλο καλλιτέχνη να τα ερμηνεύσει, δεν μπορούν να αποδοθούν από οποιονδήποτε τραγουδιστή. Είναι γραμμένα για τον εξαιρετικό τραγουδιστή της εποχής μας, ο οποίος είναι ο Νίκος Οικονομόπουλος.

Φαίνεται, όμως, πως υπάρχει ένας συγκεκριμένος φόβος πίσω απ' αυτό, σαν να υπάρχουν κάποιες δυνάμεις στις οποίες δεν αρέσει το γεγονός ότι ένας από τους Έλληνες τραγουδιστές δεν υποστηρίζει απλά το λαϊκό τραγούδι, αλλά παράλληλα, αναπτύσσει αυτό το στυλ, ανεβάζοντας το σε νέο υψηλότερο επίπεδο και δίνοντας του μια νέα ζωή.

Η ελληνική μουσική είναι ενδιαφέρουσα σε ολόκληρο τον κόσμο λόγω της μοναδικής καταγωγής της, και είναι δυνατόν να προσελκύσει ακόμη περισσότερη προσοχή εάν αναπτυχθεί και εμπλουτιστεί. Αυτά τα δύο τραγούδια, του Γ. Σαμπάνη και της Ε. Γιαννατούλια από το άλμπουμ του Νίκου Οικονομόπουλου "Θα είμαι εδώ", αποτελούν ένα μεγάλο βήμα μπροστά για την ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Αξίζουν μεγάλη αναγνώριση από την Ελλάδα και από όλο τον κόσμο.

Το γεγονός ότι δεν παίζονται στο ραδιόφωνο, ρίχνει μια σκιά στο χώρο της ελληνικής μουσικής και δημιουργεί την αίσθηση πως υπάρχει ένα είδος περίεργου και ακατανόητου συμφέροντος στο να αποκρύπτουν ό,τι καλύτερο έχουν.

Translated by Eirini Eusebi

Thursday, March 15, 2012

Hidden Treasures: two songs from the album “Tha Eimai Edo”


Review of the two songs from the album “Tha Eimai Edo”, Nikos Economopoulos, 2012, EMI (Greece).

Several months have passed since the release of the double platinum album by Nikos Economopoulos “Tha Eimai Edo”. Obviously, the most striking and original tracks of this CD frighten some with their novelty and, therefore, didn't get almost no airplay on radio, even though these songs have earned the love of the listeners on the Internet and at the live concerts of this outstanding artist.
For example, two songs written by Eleni Giannatsoulia, words, and Georgos Sabanis, music, (# 2 “Tha eimai edo “and # 8 ”Pou tha me pas”) are the real gems of the album, and if this disc was released somewhere in England or Germany, these two tracks would have a leading position in the radio broadcast. This would happen because currently there is a certain criteria in Europe for the music addressed to a mass audience: songs must match the chosen format, but, at the same time, carry the features of novelty and freshness added to the genre they represent. Note the overwhelming success of Adele: it is her originality and singularity which caused it.

As for Nikos Economopoulos, we already were saying about unique beauty of his voice and unusual for a laika singer looks.

Now it is a time to say that these two songs are innovative, they are developing the style of laika and go further than what it was assumed by its traditional framework.

The laika genre reaches with them the level of the pan-European trend.

These songs is something qualitatively new in the musical style of ethnic music in general.

Let us take, firstly, the song "I'll be here." (Tha eimai edo). This zeibekiko goes beyond the tradition. To start with, the intro here is very short, not the unfolded solo of bouzouki, as it normally happens. The voice of the singer enters suddenly from the top note, grasping attention of the listeners and bearing an instrumental function, representing the style by itself. In general orchestration of this track is more transparent than what it is expected from zeibekiko, but, at the same time, the choruses here are reaching the level of symphonic development. The lyrics of the song combine philosophical generalizations with the unexpected striking personal lines, with typical for the poetry of Eleni Giannatsoulia contrast images and twists.




The second track of the same authors, “Where will you take me to” (Pou tha me pas), can be attributed to the ethnic ballade. It has features of the Greek song merged with the European tradition. The polyphonic instrumental intro with its pastoral flute is written in the spirit of Renaissance. It ideally suites the exquisite blend of images and symbols, filling up the lyrics. The latitude of breathing in the melody of this song is unique and requires an equally unique artist, like Nikos.


Both of these songs need a big artist to be performed, they can't be sung by an ordinary singer. They are written for the outstanding singer of our time, which is Nikos Economopoulos.

But it looks like there is a certain fear behind the scenes, like there are some forces there which doesn't like the fact that one of Greek singers is not just supporting laika song, but at the same time, develops this style, takes it to the new heights, gives a new life to it.

Greek music is interesting to the entire world due its unique origins, and it is possible to attract more attention to it if to develop and enrich them. These two songs by Sabanis and Giannatsoulia from Nikos Economopulos' album "I'll be here" is a big step forward in the history of Greek laika songs. They deserve great recognition in the country of their origin and all around the world.

The fact that they are not on radio, casts a shadow on the Greek music business, and evokes a feeling that there is a sort of a strange and incomprehensible interest to hide and conceal the best of what they have.

Wednesday, March 7, 2012

Ο Νίκος Οικονομόπουλος σε μια ειλικρινή συνέντευξη στο περιοδικό Playboy



Ο δημοσιογράφος του Playboy, Παύλος Παπαφράγκος, κατάφερε να συναντήσει τον Νίκο Οικονομόπουλο στο πολύ όμορφα διακοσμημένο καμαρίνι του στο πασίγνωστο νυχτερινό κέντρο της Αθήνας, το "Fever".
Προφανώς, καμία συνέντευξη στον κόσμο δεν μπορεί να αναλύσει πλήρως όλες τις πλευρές της ζωής ενός ανθρώπου.

Ωστόσο, εάν η συνομιλία τυχαίνει να είναι με έναν καλλιτέχνη, και ακόμη περισσότερο – με έναν νεαρό τραγουδιστή με συνεχή ανοδική πορεία, που δίκαια αποκαλείται "το νέο αστέρι της ελληνικής μουσικής", θα περιμέναμε ότι αυτή η συνέντευξη θα επικεντρωνόταν κυρίως στο μέλλον και όχι στο παρελθόν.

Εντούτοις, οι πιο λεπτομερείς πληροφορίες που λάβαμε αφορούσαν τη ζωή του Νίκου Οικονομόπουλου στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, σχετικά με την αγάπη του για το τραγούδι και τη σχέση του με το σχολείο, τη δουλειά του στο ψαράδικο και σε μια πιτσαρία, μια πρόσκληση να τραγουδήσει στον Πύργο, καθώς και τη νίκη του στο Dream Show. Μιλώντας για το τελευταίο γεγονός που αναφέραμε, ο Νίκος είπε πως πιστεύει ότι "Κάποιος πρέπει να είναι βλάκας για να μην αναγνωρίσει το γεγονός ότι η καριέρα του εξελήχθηκε μετά από αυτό το διαγωνισμό". Για ακόμη μια φορά ο νεαρός καλλιτέχνης επιβεβαιωνεί ότι δεν πιστεύει στην τύχη, αλλά στη δύναμη της θέλησης "Εάν έχεις ισχυρή θέληση - λέει - τότε θα πετύχεις".

Χωρίς να πει πολλά για την προσωπική του ζωή, ο Νίκος επανέλαβε ότι είναι προς το παρόν μόνος, και ότι θα ήθελε να δημιουργήσει οικογένεια, η οποία πιστεύει ότι δε θα επηρεάσει την επαγγελματική του ζωή καθώς το να είσαι διάσημος τραγουδιστής δε σημαίνει πως πρέπει να πηγαίνεις με όλες τις θαυμάστριες.

Είπε ότι δεν αντέχει να βρίσκεται στρημωγμένος ανέμεσα σε πολύ κόσμο. Ως εκ τούτου δεν του αρέσει και το καρναβάλι, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο για έναν ντόπιο Πατρινό. Αγαπά τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα. Πηγαίνει συχνά στην Αχαγιά για να δει τη γιαγιά του και να συναντήσει τους φίλους του, οι συνθήκες ζωής των οποίων τον ανησυχούν ιδιαίτερα τώρα, διότι υπάρχουν πολλά προβλήματα, λόγω της κρίσης.

Απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον, ο Νίκος λέει ότι ονειρεύεται να γίνει ένας τραγουδιστής όπως ο Γιάννης Πάριος, το ίδιο μεγάλος και επιτυχημένος.

Αυτό, βέβαια, είναι μια μακρινή προοπτική.

Δεν κάνει προβλέψεις για τα επόμενα 1-2 χρόνια, αλλά αυτό δεν είναι περίεργο, γιατί στους καλλιτέχνες συνήθως δεν αρέσει να μιλούν για αυτό.

Η κρίση τον φοβίζει, περισσότερο λόγω της δυστυχίας των άλλων. Προσπαθεί να βοηθάει τους ανθρώπους όπως μπορεί.


Είναι προφανές ότι το καλύτερο και το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να κάνει είναι να τραγουδάει, όταν οι άνθρωποι έρχονται να τον ακούσουν και να τον δουν, γεμίζοντας αυτό το τεράστιο νυχτερινό κέντρο.

Ίσως, η οικονομική κρίση επηρέασε την ψυχολογική κατάσταση του Νίκου ως άτομο αλλά και ως τραγουδιστή επίσης. Σημειώνει ότι βλέπει αλλαγές στην ψυχολογία των ανθρώπων οι οποίες συνδέονται με τις δυσκολίες της εποχής. Όμως εμείς, οι αναγνώστες της συνέντευξης, δεν έχουνε παρά να παρατηρήσουμε ότι ο τραγουδιστής δεν αποτελεί εξαίρεση. Σχετικά με την προκλητική ερώτηση για το τι θα κάνει σε περίπτωση που συμβεί ολοκληρωτική οικονομική κατάρρευση, ο Νίκος απάντησε με τον ίδιο τρόπο όπως και πριν από δύο χρόνια: "Θα γυρίσω στο ψαράδικο".

Οφείλω να πω ότι μέχρι προσφάτως το 2011, έλεγε ότι θα συνεχίσει να εργάζεται σαν τραγουδιστής ακόμη και χωρίς χρήματα. Τώρα οι απόψεις του επί του θέματος έχουν γυρίσει σ' αυτές που είχε προηγουμένως.

Στη συνέχεια, αναφέρει το λόγο για τον οποίο δε θα εγκατέλειπε ποτέ την πατρίδα του. Η τελευταία επιλογή του Νίκου θα ήταν να πάει να πλένει πιάτα στην Αμερική, αν και δε θα ήθελε ούτε να το σκέφτεται αυτό το ενδεχόμενο. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ γνωστό ότι οι εξαιρετικά ταλαντούχοι άνθρώποι είναι πάντα χρήσιμοι και δεν περνούν ποτέ απαρατήρητοι. Έτσι, δεν είναι ακριβώς αυτός ο λόγος. Πιστεύουμε ότι ο Νίκος Οικονομόπουλος δεν θα έπρεπε να σκέφτεται αυτή την περίπτωση μόνο και μόνο επειδή αντιπροσωπεύει την αναβίωση του λαϊκού τραγουδιού, το σήμα κατατεθέν της Ελληνικής ταυτότητας. Είναι ένας από τους θησαυρούς της Ελλάδας, ο οποίος ανήκει σ'αυτήν και πρέπει να τιμάται απ' αυτήν.

Φυσικά, ο Νίκος Οικονομόπουλος διαθέτει τη δύναμη και το κουράγιο να επιβιώσει στις δύσκολες στιγμές και να συνεχίσει να δίνει τη χαρά στους ανθρώπους, τόσο στους συμπατριώτες του και όσο και στους θαυμαστές του από όλο τον κόσμο, με το πραγματικά λαμπερό του ταλέντο.

Η άκρως επιτυχημένη χειμερινή σεζόν στο "Fever" μαζί με τη Δέσποινα Βανδή και την Έλλη Kοκκίνου αποτελεί την καλύτερη απόδειξη της δύναμης και της ισχύος του Νίκου Οικονομόπουλου.

Translation from English by Eirini Eusebi

Saturday, March 3, 2012

Nikos Economopoulos shares some thoughts with Playboy


The journalist from Playboy, Paulos Papafragkos, managed to meet Nikos Economopoulos at his luxurious dressing room in the prestigious Athens night club “Fever”.
Probably, no one interview in the world can expose in full all the sides of the life of a man.

But if the conversation happens to be with an artist, even more than that – with a young and very progressive singer, who is justly called the new star of the Greek music, we expect that this story will be looking mainly to the future not the past.
However, the most detailed information brought to us was regarding the life of Nikos Economopoulos when he was a child or teenager, about his love to the song and the luck of interest to school, his work in the fishing shop and in a pizzeria, an invitation to sing in Pyrgos, and the victory in the Dream Show. Speaking about this last mentioned event, Nikos said, he believes that “one must be an idiot not to recognize the fact that after this contest his way in the music stood up”. One more time the young artist confirmed, that he does not believe in luck but in the power of desire, “if you have a strong will, - he says - then you will succeed”
Not saying much about his personal life, Nikos reiterated that he is currently single, and that he would like to create a family, that he believes the singer’s life would not affect his family life as that being a popular singer it does not mean you should “jump on every chick”
He said he does not like noisy bunch (including the carnival, which is not typical for a native of Patras), he loves cars and speed. He often goes to Achagia to see his grandmother and to catch up with his friends, whose live situations concerns him now, because there are many problems, due the crisis.
Answering questions about the future Nikos says that he dreams of becoming a singer like Giannis Parios, same big and successful.
But this is а distant prospect.
His plans for the next year or two are not foreseen. But it is not surprising, because the artists usually do not like to talk about that.

The crisis frightens him, largely because of the suffering of others. He tries to help people as he can.
Obviously, the best and the most important thing he can do - is to sing, once people come to hear it and to watch him, filling up this huge night club.
Perhaps, the economic crisis affected the psychological state of Nikos as a person and as a singer as well. He notes that he sees in people changes associated with the difficulties of time. But we, the readers of the interview, can not help but notice that the singer is no exception. On the provocative question about what he would do if the total financial collapse happens, Nikos replied the way he did two years ago: "I'll get back to fishery."
I must say that as recently as in 2011, he was saying that he would continue to work as a singer even if with no money. Now his views on the subject have changed back to what it was earlier.
On the way he talks about why he would never leave his homeland. Nikos’ trump is that he would not like to be talked about, that he washes dishes in America, though, in reality, it has long been known that such super talented people always come in handy. So, this is not, certainly, the case. We believe that Nikos Economopoulos should not be thinking of this issue just because he represents the revival of the song Laika, this trade mark of Greek identity. He is one of the treasures of Greece, which must belong and be cherished by it.
Of course, Nikos Economopulos possesses the strength and courage to survive the tough times and keep on bringing the joy to people, both his countrymen and fans from around the world, with his truly beaming radiant talent.
The hugely successful winter season at “Fever” together with Despina Vandi and Elli Kokkinou is the best evidence of that strength and power Nikos Economopoulos has got.